• تــازه ها
  • متن دعا
  • فراز صحیفه
اوقات شرعی

آمار بازدید

بازدید امروز
بازدید دیروز
کل بازدیدها
3508
3073
62315082

از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم قرآن

از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم (پس ‌از‌ خواندن همه ى) قرآن (دعاء هنگام خواندن قرآن ‌و‌ ختم ‌آن‌ مستحب است ‌و‌ ‌از‌ ائمه ‌ى‌ معصومين- عليهم السلام- ‌در‌ اين باره رواياتى نقل شده ‌و‌ مشهورترين دعاها هنگام ختم قرآن همين دعاء است):  

―    بار خدايا ‌تو‌ مرا ‌بر‌ ختم (خواندن ‌از‌ آغاز ‌تا‌ انجام) كتاب خود يارى نمودى (توفيق دادى) همان كتابى ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ نور ‌و‌ روشنائى فرستادى (كه ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ گمراهى ‌و‌ رستگارى ‌و‌ حلال ‌و‌ حرام آشكار گرديده، اشاره ‌به‌ فرمايش خداى تعالى «س 4 ‌ى‌ 174»: ‌و‌ انزلنا اليكم نورا مبينا يعنى ‌و‌ ‌به‌ سوى شما نورى آشكار ‌و‌ تابان «قرآن» فرستاديم) ‌و‌ ‌بر‌ ‌هر‌ كتابى ‌كه‌ (به پيغمبران گذشته) نازل كردى گواه گردانيدى (تا ‌به‌ درستى ‌آن‌ گواهى دهد، اشاره ‌به‌ قول خداى تعالى «س 5 ‌ى‌ 48»: ‌و‌ انزلنا اليك الكتاب بالحق مصدقا لما بين يديه ‌من‌ الكتاب ‌و‌ مهيمنا عليه يعنى ‌ما‌ ‌بر‌ ‌تو‌ كتاب «قرآن شريف» ‌را‌ ‌به‌ ‌حق‌ ‌و‌ راستى فرستاديم ‌كه‌ كتابهائى ‌را‌ ‌كه‌ ‌در‌ برابر آنست تصديق نموده ‌و‌ ‌بر‌ «راستى ‌و‌ درستى» آنها گواه است) ‌و‌ ‌بر‌ ‌هر‌ حديث ‌و‌ سخنى ‌كه‌ فرموده ‌اى‌ برترى داده ‌اى‌ (چون ‌در‌ ‌آن‌ اخبار امتهاى گذشته ‌و‌ اخبار آينده ‌و‌ آنچه ‌را‌ ‌كه‌ بندگان ‌تا‌ روز قيامت ‌به‌ ‌آن‌ نيازمندند ‌به‌ پاكيزه ترين لفظ ‌در‌ نيكوترين نظم ‌و‌ ترتيب بيان شده است، اشاره ‌به‌ قول خداى تعالى «س 39 ‌ى‌ 23»: الله نزل احسن الحديث كتابا متشابها يعنى خدا نيكوترين حديث ‌و‌ سخن ‌را‌ فرستاد ‌كه‌ ‌آن‌ كتابى است ‌كه‌ «آياتش ‌در‌ كمال فصاحت ‌و‌ اعجاز» شبيه ‌و‌ مانند يكديگر است)  

―    و ‌آن‌ ‌را‌ فرقان ‌و‌ جداكننده ‌ى‌ (بين ‌حق‌ ‌و‌ باطل) گردانيده ‌اى‌ ‌كه‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ حلال ‌و‌ حرام خود ‌را‌ ‌از‌ ‌هم‌ جدا كرده اى، ‌و‌ قرآن ‌و‌ خوانده شده ‌اى‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ راههاى احكامت ‌را‌ هويدا ساخته اى، ‌و‌ كتاب ‌و‌ نوشته شده ‌اى‌ ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ براى بندگانت تفصيل ‌و‌ شرح داده ‌اى‌ (: بعضى ‌در‌ واجبات، محرمات، مستحبات، مكروهات ‌و‌ مباحات، ‌و‌ برخى ‌در‌ عقوبات، اخلاق، آداب ‌و‌ مواعظ، ‌و‌ پاره ‌اى‌ ‌در‌ اخبار گذشته ‌و‌ آينده ‌و‌ درباره ‌ى‌ بهشت ‌و‌ بهشتيان ‌و‌ دوزخ ‌و‌ دوزخيان ‌و‌ مانند ‌آن‌ ) ‌و‌ وحيى ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌بر‌ پيغمبرت محمد- رحمتها ‌و‌ درودهاى ‌تو‌ ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ ‌بر‌ ‌آل‌ ‌او‌ باد- فروفرستاده ‌اى‌   

―    و ‌آن‌ ‌را‌ نور روشنائى گردانيدى ‌كه‌ ‌ما‌ ‌به‌ پيروى ‌از‌ ‌آن‌ ‌از‌ تاريكيهاى گمراهى (شرك، كفر، ‌شك‌ ‌و‌ نفاق) ‌و‌ نادانى (معاصى ‌و‌ شبهات) راه ‌مى‌ يابيم، ‌و‌ شفاء ‌و‌ بهبودى (بيماريها مانند نادانى ‌به‌ ‌حق‌ ‌و‌ نگرويدن ‌به‌ خدا ‌و‌ رسول ‌و‌ دوروئى) براى كسى ‌كه‌ فهميدن ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ روى تصديق ‌و‌ باور نمودن (نه ‌از‌ روى تكذيب ‌و‌ انكار) خواسته، ‌و‌ براى شنيدنش خاموش گشته، ‌و‌ ترازوى عدل ‌كه‌ زبانه ‌اش‌ (آنچه ميان شاهين ترازو است) ‌از‌ ‌حق‌ ‌و‌ درستى برنمى گردد، ‌و‌ نور هدايت ‌و‌ راهنمائى ‌كه‌ حجت ‌و‌ دليل ‌آن‌ ‌از‌ گواهان (براى خدا ‌به‌ توحيد ‌و‌ يگانگى ‌او‌ ‌و‌ براى انبياء ‌به‌ تصديق آنها) خاموش نمى شود (زيرا قرآن بزرگترين برهان ‌و‌ دليل ايشان است ‌بر‌ آن) ‌و‌ نشانه ‌ى‌ نجات ‌و‌ رهائى (از بدبختيها) ‌كه‌ ‌هر‌ ‌كس‌ قصد طريقه ‌و‌ روش ‌آن‌ كند گمراه نمى گردد، ‌و‌ ‌به‌ ‌هر‌ ‌كه‌ خود ‌را‌ ‌به‌ دستاويز عصمت ‌و‌ نگهدارى ‌آن‌ بياويزد مهالك ‌و‌ تباهيها (بدبختيها ‌و‌ گرفتاريهاى دنيا ‌و‌ آخرت) دست نيابد  

―    بار خدايا چون ‌ما‌ ‌را‌ ‌بر‌ خواندن قرآن كمك عطا كردى، ‌و‌ سختى (فصيح نبودن) زبانهاى ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ نيكوئى عبارت ‌و‌ بيان ‌آن‌ آسان گردانيدى، ‌پس‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ كسانى قرار ‌ده‌ ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ چنانكه شايسته ‌ى‌ حفظ ‌و‌ نگهدارى آنست نگاه ‌مى‌ دارند (به دستورهاى ‌آن‌ عمل ‌مى‌ كنند) ‌و‌ ‌تو‌ ‌را‌ اطاعت ‌مى‌ نمايند ‌به‌ اعتقاد ‌و‌ باور داشتن تسليم ‌و‌ گردن نهادن ‌در‌ برابر آيات محكمه ‌ى‌ ‌آن‌ (آياتى ‌كه‌ معنى ‌آن‌ ‌بى‌ احتمال آشكار است) ‌و‌ ‌به‌ اعتراف ‌به‌ متشابه (آياتى ‌كه‌ معنى ‌آن‌ آشكار نيست) ‌و‌ دليلهاى روشن ‌آن‌ پناه ‌مى‌ برند (ايمان ‌مى‌ آورند)  

―    بار خدايا ‌تو‌ قرآن ‌را‌ ‌بر‌ پيغمبرت محمد- خدا ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرستد- ‌به‌ طور اجمال (بى تفصيل ‌و‌ شرح) فرستادى، ‌و‌ دانش ‌به‌ شگفتيها (رازها)ى ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ طور كامل ‌به‌ ‌آن‌ حضرت الهام نمودى، ‌و‌ علم ‌و‌ دانش ‌به‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌با‌ تفسير ‌و‌ توضيح ‌به‌ ‌ما‌ (آل محمد عليهم السلام) ميراث دادى (انتقال نمودى) ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌بر‌ كسى (همه ‌ى‌ امت) ‌كه‌ ‌به‌ علم ‌آن‌ نادان است برترى بخشيدى، ‌و‌ ‌بر‌ (فهم ظاهر ‌و‌ باطن ‌و‌ اطلاع ‌به‌ اسرار ‌و‌ عجائب ‌و‌ اصطلاح ‌و‌ عمل ‌به‌ مقتضاى) ‌آن‌ توانائى دادى ‌تا‌ ‌بر‌ كسى ‌كه‌ طاقت زير بار رفتن ‌آن‌ ‌را‌ نداشت (نمى توانست معنى ‌آن‌ ‌را‌ دريابد) شرافت ‌و‌ بزرگى دهى (سيد جليل على ابن طاووس- رحمه الله- فرموده: شايسته است فرمايش امام عليه السلام: ‌و‌ ورثتنا علمه ‌و‌ فضلتنا ‌و‌ مانند ‌آن‌ ‌به‌ الفاظى ‌كه‌ مناسب حال خواننده ‌ى‌ دعاء است عوض شود، مرحوم سيد عليخان ‌در‌ شرح صحيفه ‌پس‌ ‌از‌ نقل كلام سيد فرموده: شايسته ‌تر‌ عوض كردن ضمير است ‌و‌ بس، ‌پس‌ گفته ‌مى‌ شود: ‌و‌ ورثت اوصياءه علمه مفسرا، ‌و‌ فضلتهم على ‌من‌ جهل علمه، ‌و‌ قويتهم عليه لترفعهم فوق)  

―    بار خدايا همچنانكه دلهاى ‌ما‌ ‌را‌ نگاهدارندگان قرآن قرار دادى، ‌و‌ ‌به‌ رحمت خود بزرگى ‌و‌ برترى ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ ‌ما‌ شناساندى، ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ خطبه خواند ‌و‌ (مردم را) پند داد، ‌و‌ ‌بر‌ ‌آل‌ ‌او‌ گنجينه داران (نگهداران) ‌آن‌ درود فرست، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ كسانى قرار ‌ده‌ ‌كه‌ اعتراف دارند ‌آن‌ ‌از‌ جانب ‌تو‌ است ‌تا‌ ‌در‌ تصديق ‌و‌ باور نمودن ‌آن‌ ‌شك‌ ‌و‌ دودلى ‌به‌ ‌ما‌ روى نياورد، ‌و‌ لغزشى ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ راه راستش بازنداشته ‌و‌ جدا نسازد  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ كسانى قرار ‌ده‌ ‌كه‌ ‌به‌ ريسمان (يا عهد ‌و‌ پيمان) قرآن چنگ ‌مى‌ زنند، ‌و‌ ‌از‌ چيزهائى ‌كه‌ مانند يكديگرند ‌و‌ ‌به‌ ‌هم‌ اشتباه ‌مى‌ شوند (كه ‌حق‌ ‌در‌ آنها ‌از‌ باطل شناخته نگردد) ‌به‌ پناهگاه محكم ‌و‌ استوارش پناه ‌مى‌ برند، ‌و‌ ‌در‌ سايه ‌ى‌ بال (حمايت ‌و‌ نگهدارى) ‌آن‌ آرام گيرند، ‌و‌ ‌به‌ روشنى بامدادش راه ‌مى‌ يابند، چنانكه ‌به‌ روشنى صبح چيزهاى پوشيده ‌ى‌ ‌به‌ تاريكى ‌شب‌ آشكار ‌مى‌ شود همچنين ‌از‌ راهنمائى قرآن ‌به‌ حقائق پنهان شده ‌ى‌ ‌در‌ تاريكى جهل ‌و‌ نادانى دست ‌مى‌ يابند) ‌و‌ ‌به‌ درخشيدن روشنائى ‌آن‌ اقتدا ‌مى‌ كنند (از احكام ‌و‌ دستورهاى ‌آن‌ پيروى ‌مى‌ نمايند) ‌و‌ ‌از‌ چراغ ‌آن‌ چراغ ‌مى‌ افروزند (به وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌به‌ حقائق ‌و‌ علوم ‌پى‌ ‌مى‌ برند) ‌و‌ هدايت ‌و‌ رستگارى ‌را‌ ‌در‌ غير ‌آن‌ (به گمان اينكه ‌حق‌ ‌و‌ درست آنست) نمى طلبند (زيرا طلب هدايت ‌در‌ غير قرآن كفر ‌و‌ گمراهى است، رسول خدا- صلى الله عليه ‌و‌ آله- فرموده: كسى ‌كه‌ هدايت ‌را‌ ‌در‌ غير قرآن بطلبد خداوند ‌او‌ ‌را‌ گمراه گرداند)  

―    بار خدايا ‌و‌ همچنانكه ‌به‌ وسيله ‌ى‌ قرآن (كه بزرگترين معجزات است) محمد (صلى الله عليه ‌و‌ آله) ‌را‌ براى دلالت ‌و‌ راهنمائى ‌بر‌ (شناسائى ‌و‌ ‌بى‌ همتائى) خويش نشانه برپا داشتى، ‌و‌ ‌به‌ ‌آل‌ ‌او‌ (اوصياء ‌آن‌ حضرت) راههاى رضا ‌و‌ خشنودى ‌به‌ سوى خود ‌را‌ آشكار ساختى، ‌پس‌ ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ قرآن ‌را‌ براى ‌ما‌ دستاويز رسيدن ‌به‌ گرامى ترين منزلهاى ارجمند قرار ده، ‌و‌ نردبانى ‌كه‌ براى رسيدن ‌به‌ جايگاه سلامت ‌و‌ ‌بى‌ گزند (بهشت) ‌بر‌ ‌آن‌ بالا رويم، ‌و‌ سببى ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ رهائى (از عذاب ‌و‌ كيفر) ‌در‌ عرصه ‌و‌ فراخى قيامت ‌را‌ پاداش يابيم، ‌و‌ وسيله ‌اى‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ ‌بر‌ نعمت فراوان سراى اقامت ‌و‌ ماندن (بهشت) درآئيم   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ قرآن بار سنگين گناهان ‌را‌ ‌از‌ ‌ما‌ بيانداز، ‌و‌ خوهاى نيكوى نيكوكاران ‌را‌ ‌به‌ ‌ما‌ ببخش، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ پيرو نشانه ‌ها‌ (راهها)ى كسانى بگردان ‌كه‌ ‌در‌ ساعات ‌شب‌ ‌و‌ بامداد ‌و‌ شام قرآن ‌را‌ براى ‌تو‌ بپا داشتند (در خواندن ‌و‌ عمل ‌به‌ ‌آن‌ كوشش ‌مى‌ نمودند) ‌تا‌ ‌به‌ سبب پاك كردن (رفتار طبق اوامر ‌و‌ نواهى ‌و‌ سائر دستورهاى) ‌آن‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌هر‌ چركى (گناهان) پاك نمائى (بيامرزى) ‌و‌ پيرو نشانه هاى كسانى گردانى ‌كه‌ ‌به‌ روشنائى (راهنمائى) قرآن روشنى (راه رستگارى) جستند، ‌و‌ آرزو(ى طول عمر ‌و‌ جمع مال ‌و‌ مانند آن) آنها ‌را‌ ‌از‌ كار (بندگى) بازنداشته ‌كه‌ ‌به‌ فريبها (جور واجورها)ى فريبش آنان ‌را‌ فراگرفته تباه (بدبخت) گرداند  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ قرآن ‌را‌ براى ‌ما‌ ‌در‌ تاريكيهاى ‌شب‌ (كه ‌در‌ ‌آن‌ وحشت ‌و‌ ترس پيش آيد) مونس ‌و‌ آشنا، ‌و‌ ‌از‌ تباهكاريهاى شيطان (برانگيختن ‌او‌ انسان ‌را‌ ‌بر‌ آنچه سزاوار نيست) ‌و‌ ‌از‌ ‌در‌ ‌دل‌ گذراندن انديشه هاى ‌بد‌ حافظ ‌و‌ نگاهدارنده، ‌و‌ براى گامهاى ‌ما‌ ‌از‌ بردنشان ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ سوى گناهان، بازدارنده، ‌و‌ براى زبانهامان ‌از‌ فرورفتن ‌در‌ باطل ‌و‌ نادرستى (دروغ، بيهوده ‌و‌ بيجا سخن گفتن) ‌بى‌ آنكه ‌از‌ مرض ‌و‌ بيمارى باشد گنگ كننده، ‌و‌ براى انداممان ‌از‌ بجا آوردن گناهان منع كننده، ‌و‌ براى تامل ‌و‌ انديشه ‌ى‌ ‌در‌ عبرت ‌و‌ پند گرفتن (از گرفتاران ‌به‌ اعمال ‌و‌ كردار خويش) ‌كه‌ غفلت ‌و‌ فراموشى ‌ما‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌در‌ ‌هم‌ پيچيده گشاينده گردان ‌تا‌ فهم ‌و‌ دانستن شگفتيها (علوم ‌و‌ مواعظ ‌و‌ حكم) ‌و‌ مثلها ‌و‌ داستانهاى منع كننده ‌ى‌ (از گناهان) ‌آن‌ را، ‌كه‌ كوههاى استوار ‌با‌ سختى آنها ‌از‌ زير بار رفتن ‌آن‌ ناتوانند، ‌به‌ دلهاى ‌ما‌ برسانى (اشاره ‌به‌ فرمايش خداى تعالى «س 59 ‌ى‌ 21»: لو انزلنا هذا القران على جبل لرايته خاشعا متصدعا ‌من‌ خشيه الله ‌و‌ تلك الامثال نضربها للناس لعلهم يتفكرون يعنى اگر اين قرآن ‌را‌ ‌بر‌ كوهى ‌مى‌ فرستاديم ‌مى‌ ديدى ‌كه‌ كوه «با بزرگى ‌و‌ سختى» ‌از‌ ترس خدا فروتن ‌و‌ شكافته ‌و‌ ‌از‌ ‌هم‌ ريخته ‌مى‌ گشت، ‌و‌ اين مثلها ‌را‌ براى مردم ‌مى‌ زنيم اميدوار باش ‌كه‌ ايشان تفكر ‌و‌ انديشه نمايند «در اين بيان توبيخ ‌و‌ سرزنش است ‌بر‌ سخت دلى انسان ‌و‌ فروتنى نكردن ‌او‌ هنگام خواندن قرآن ‌و‌ انديشه نكردنش براى آنچه ‌در‌ آنست»)  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ قران خير ‌و‌ نيكى ‌و‌ آراستگى بردن ‌ما‌ ‌را‌ ثابت ‌و‌ پابرجا گردان، ‌و‌ ‌در‌ ‌دل‌ گذراندن انديشه هاى ‌بد‌ ‌را‌ ‌از‌ سلامتى درونهاى ‌ما‌ بازدار، ‌و‌ چركى دلهامان (غفلت، نادانى، سختى ‌و‌ مانند آنها) ‌و‌ علاقه ‌ها‌ ‌و‌ وابستگى گناهانمان ‌را‌ بشوى (از ميان ببر) ‌و‌ كارهاى پراكنده شده ‌ى‌ ‌ما‌ ‌را‌ فراهم آور، ‌و‌ ‌در‌ جاى ‌صف‌ بستن ‌و‌ ‌به‌ ‌يك‌ رشته درآمدن ‌در‌ پيشگاهت (روز رستاخيز) تشنگى ‌ما‌ ‌را‌ ‌در‌ جاهاى بسيار گرم سيراب نما، ‌و‌ ‌در‌ روز ترس بزرگ (روز قيامت) هنگام زنده شدنمان ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ جامه هاى امان ‌و‌ زنهار (از آتش دوزخ) بپوشان   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ قرآن فقر ‌و‌ ‌بى‌ چيزى ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ نداشتن احتياج ‌و‌ نيازمندى اصلاح فرما، ‌و‌ گشايش زندگانى ‌و‌ بسيارى فراخى روزيها ‌را‌ ‌به‌ سوى ‌ما‌ روان گردان، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌از‌ خوهاى نكوهيده ‌و‌ اخلاق پست دور نما، ‌و‌ ‌از‌ دره ‌ى‌ گود كفر ‌و‌ چيزهائى ‌كه‌ نفاق ‌و‌ دوروئى ‌را‌ پيش آورد نگاهدار، ‌تا‌ ‌در‌ روز رستاخيز قرآن ‌ما‌ ‌را‌ ‌به‌ سوى خشنودى ‌و‌ بهشت ‌تو‌ كشاننده، ‌و‌ ‌در‌ دنيا ‌از‌ خشم (دورى رحمت) ‌تو‌ ‌و‌ تجاوز ‌و‌ گذشتن ‌از‌ احكام ‌تو‌ بازدارنده، ‌و‌ براى آنچه ‌در‌ حكم ‌تو‌ است ‌به‌ حلال دانستن حلال ‌آن‌ ‌و‌ حرام شمردن حرام ‌آن‌ گواهى دهنده باشد  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ قرآن هنگام (رسيدن) مرگ اندوه جان كندن ‌و‌ سختى ناله كردن ‌و‌ ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ بودن ناله هاى وقت جان كندن (يا ‌پى‌ ‌در‌ ‌پى‌ بودن غرغره ‌ها‌ ‌و‌ ‌به‌ شمار افتادن نفسهاى ‌در‌ وقت جان سپردن) ‌را‌ ‌بر‌ ‌ما‌ آسان فرما آنگاه ‌كه‌ جانها ‌به‌ چنبرهاى گردن رسد (گفته اند: ‌از‌ لطف ‌و‌ توفيق خداوند متعال است ‌به‌ بندگان ‌كه‌ فرشته ‌ى‌ مرگ ‌را‌ ‌در‌ گرفتن جانها امر فرموده ‌از‌ انگشتهاى ‌پا‌ شروع نمايد آنگاه تدريجا ‌و‌ ‌كم‌ كم ‌به‌ بالا آيد ‌يا‌ ‌به‌ سينه ‌و‌ گلو رسد براى اينكه بنده ‌در‌ اين مدت بتواند ‌از‌ روى ‌دل‌ ‌به‌ خدا روآورد ‌و‌ وصيت ‌و‌ توبه نمايد پيش ‌از‌ آنكه عالم ديگر ‌را‌ ‌به‌ چشم ببيند ‌و‌ روحش ‌از‌ بدن بيرون شود ‌كه‌ ‌از‌ اين راه اميد ‌به‌ نيكوئى پايان كار ‌او‌ ‌مى‌ باشد) ‌و‌ گفته شود كيست افسونگر؟ (ياران ‌و‌ خويشان محتضر ‌و‌ مرگ رسيده گويند: كيست دعا خواند ‌كه‌ اين بيمار بهبودى يابد؟ ‌يا‌ كيست ‌كه‌ بتواند اين انسان ‌را‌ ‌كه‌ نزديك مردن است ‌به‌ افسون بهبودى دهد؟ كسى نيست ‌و‌ نمى تواند! ‌يا‌ برخى ‌از‌ فرشتگان گويند: كدام ‌يك‌ ‌از‌ شما فرشتگان روح اين محتضر ‌را‌ بالا ‌مى‌ بريد، فرشتگان رحمت ‌يا‌ فرشتگان عذاب؟ اين جمله ‌از‌ دعا اقتباس ‌از‌ قول خداى تعالى است «س 75 ‌ى‌ 26»: كلا اذا بلغت التراقى «ى 27» ‌و‌ قيل ‌من‌ راق يعنى چنين نيست «كه دنياخواهان ‌دل‌ ‌بر‌ دنيا توانند نهاد ‌و‌ ‌از‌ آخرت غفلت نمايند» چون جانشان ‌به‌ چنبر گردن رسد ‌و‌ گفته شود: كيست افسونگر «به دعاء ‌يا‌ طبيب ‌و‌ بهبودى دهنده ‌ى‌ ‌به‌ دواء») ‌و‌ فرشته ‌ى‌ مرگ براى گرفتن ‌آن‌ جانها ‌از‌ پرده هاى پنهانيها(ى ‌از‌ عقل ‌و‌ علم بشر) آشكار گردد، ‌و‌ آنها ‌را‌ ‌به‌ تيرهاى ترس فراق ‌و‌ جدائى (از دنيا) ‌از‌ كمان مرگها بزند، ‌و‌ براى ‌آن‌ جانها جامى ‌را‌ ‌كه‌ زهرآلوده است چشيدن ‌از‌ ‌آن‌ ‌از‌ زهر مرگ آميخته سازد، ‌و‌ كوچ كردن ‌و‌ روان شدن ‌ما‌ (از دنيا) ‌به‌ سوى آخرت نزديك شود، ‌و‌ اعمال ‌و‌ كردارها (مانند) گردن بندهاى ‌در‌ گردنها گردد (اشاره ‌به‌ قول خداى تعالى «س 17 ‌ى‌ 13»: ‌و‌ كل انسان الزمناه طائره ‌فى‌ عنقه يعنى ‌و‌ عمل ‌هر‌ انسانى ‌را‌ «هر ‌كه‌ باشد» ‌در‌ گردن ‌او‌ واجب ‌و‌ لازم گردانيديم «عملش ‌با‌ ‌او‌ است ‌و‌ مانند گردن بند هرگز ‌از‌ ‌او‌ جدا نمى شود») ‌و‌ ‌تا‌ وعده گاه روز ‌به‌ ‌هم‌ رسيدن (روز قيامت ‌كه‌ جانها ‌با‌ بدنها، ‌يا‌ اهل آسمان ‌با‌ اهل زمين، ‌يا‌ ستمگر ‌با‌ ستم كشيده ‌يا‌ غير آنها ‌كه‌ خدا ‌مى‌ داند ‌به‌ ‌هم‌ رسند) گورها آرامگاه باشد  

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ فرود آمدن ‌به‌ خانه ‌ى‌ كهنه (از ‌هم‌ ريخته: قبر) ‌و‌ بسيار ماندن ‌در‌ ميان طبقه هاى خاك ‌را‌ براى ‌ما‌ مبارك ‌و‌ نيكو ساز، ‌و‌ قبرها ‌را‌ ‌پس‌ ‌از‌ مفارقت ‌و‌ جدائى ‌از‌ دنيا براى ‌ما‌ (تا رسيدن ‌به‌ بهشت) بهترين منزلها قرار ‌ده‌ (رسول خدا- صلى الله عليه ‌و‌ آله- فرموده: قبر نخست منزل ‌از‌ منزلهاى آخرت است اگر كسى ‌از‌ ‌آن‌ نجات ‌و‌ رهائى يافت ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ آسانتر ‌از‌ آنست، ‌و‌ اگر نجات نيافت ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ سختتر ‌از‌ آنست) ‌و‌ تنگى لحدهامان (شكافتگيهاى قبر) ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ رحمت ‌و‌ مهربانيت گشاده گردان، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ ‌در‌ ميان گروه بسيارى ‌كه‌ ‌در‌ قيامت حاضر ‌مى‌ شوند ‌به‌ گناههاى تباه سازنده ‌ى‌ مان رسوا مكن  

―    و ‌به‌ وسيله ‌ى‌ قرآن ‌در‌ جاى ‌صف‌ بستن ‌و‌ ‌به‌ ‌يك‌ رشته درآمدن ‌در‌ برابر ‌تو‌ برخوارى مقام ‌و‌ مرتبه ‌ى‌ ‌ما‌ رحم فرما، ‌و‌ هنگام لرزيدن پل دوزخ ‌در‌ روز گذشتن ‌از‌ ‌آن‌ لغزش گامهاى ‌ما‌ ‌را‌ ثابت ‌و‌ پابرجا بدار (اخبار بسيار ‌از‌ ائمه ‌ى‌ معصومين- عليهم السلام- رسيده: روز قيامت پلى ‌بر‌ روى دوزخ كشيده ‌مى‌ شود ‌كه‌ اول ‌آن‌ موقف ‌و‌ جاى ايستادن براى حساب ‌و‌ وارسى است ‌و‌ آخر ‌آن‌ ‌بر‌ ‌در‌ بهشت است، ‌هر‌ ‌كه‌ خدا ‌را‌ اطاعت كرده ‌از‌ ‌آن‌ ‌مى‌ گذرد ‌و‌ ‌به‌ بهشت ‌مى‌ رود ‌و‌ ‌هر‌ ‌كه‌ ‌او‌ ‌را‌ معصيت نموده ‌از‌ ‌دو‌ سمت ‌آن‌ ‌به‌ آتش ‌مى‌ افتد، ‌و‌ ‌در‌ وصف ‌آن‌ رسيده: ‌كه‌ ‌از‌ مو باريكتر ‌و‌ ‌از‌ شمشير برنده ‌تر‌ است، ‌و‌ مومن مانند برق تندرو ‌از‌ ‌آن‌ ‌مى‌ گذرد، ‌و‌ ‌در‌ بعض اخبار رسيده: صراط ‌و‌ پل دوزخ ‌مى‌ لرزد ‌و‌ اهلش ‌را‌ ‌مى‌ لرزاند ‌به‌ طورى ‌كه‌ مفاصل ‌و‌ پيوندهاى اندام ايشان ‌به‌ ‌هم‌ زده ‌مى‌ شود، ‌و‌ مردم مانند مورچه هاى ريز ‌در‌ آتش ‌مى‌ افتند، ‌و‌ ‌جز‌ كسى ‌را‌ ‌كه‌ خدا رحم ‌مى‌ كند ‌از‌ ‌آن‌ رهائى نمى يابند) ‌و‌ پيش ‌از‌ برانگيختن (زنده شدن ‌در‌ قيامت) تاريكى قبرهاى ‌ما‌ ‌را‌ روشن فرما، ‌و‌ ‌ما‌ ‌را‌ روز رستاخيز ‌از‌ ‌هر‌ اندوهى ‌و‌ ‌از‌ ترسهاى سخت روز قيامت (كه مصيبت ‌و‌ سختى ‌آن‌ بالاترين مصائب ‌و‌ سختيها است) نجات ‌ده‌   

―    و روهاى ‌ما‌ ‌را‌ سفيد (شادمانمان) گردان روزى ‌كه‌ روهاى ستمگران سياه ‌مى‌ شود (افسرده ‌مى‌ گردند) ‌در‌ روز افسوس ‌و‌ پشيمانى (گمراهان، اشاره ‌به‌ قول خداى تعالى «س 19 ‌ى‌ 39»: ‌و‌ انذرهم يوم الحسره يعنى ايشان ‌را‌ ‌از‌ روز پشيمانى «روز قيامت» بترسان) ‌و‌ براى ‌ما‌ ‌در‌ دلهاى اهل ايمان محبت ‌و‌ دوستى قرار ‌ده‌ (اشاره ‌به‌ قول خداى تعالى «س 19 ‌ى‌ 96»: ‌ان‌ الذين امنوا ‌و‌ عملوا الصالحات سيجعل لهم الرحمن ودا يعنى همانا آنان ‌كه‌ ايمان آوردند ‌و‌ كارهاى شايسته انجام دادند ‌به‌ زودى خداوند بخشاينده براى ايشان «در دلهاى مومنين» محبت ‌و‌ دوستى قرار ‌مى‌ دهد «چنانكه ‌در‌ دلهاى دشمنانشان رعب ‌و‌ ترس ‌مى‌ افكند») ‌و‌ زندگى ‌را‌ ‌بر‌ ‌ما‌ سخت ‌و‌ دشوار مگردان   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد (صلى الله عليه ‌و‌ آله) بنده ‌و‌ فرستاده ‌ى‌ خود درود فرست همچنانكه پيام ‌تو‌ ‌را‌ رسانيد، ‌و‌ فرمانت ‌را‌ ‌به‌ صداى بلند ‌و‌ آشكارا بيان كرد (اشاره ‌به‌ قول خداى تعالى «س 15 ‌ى‌ 94»: فاصدع بما تومر ‌و‌ اعرض عن المشركين يعنى ‌پس‌ ‌به‌ صداى بلند ‌و‌ آشكارا آنچه ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌آن‌ مامورى برسان ‌و‌ ‌از‌ كفار روبگردان) ‌و‌ بندگانت ‌را‌ پند داد (كه ‌به‌ راه ‌حق‌ درآيند)  

―    بار خدايا پيغمبر ‌ما‌ را- درودهاى ‌تو‌ ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ ‌بر‌ ‌آل‌ ‌او‌ باد- روز رستاخيز ‌از‌ جهت مرتبه ‌و‌ مقام نزديكترين پيغمبران ‌به‌ خود، ‌و‌ ‌از‌ جهت شفاعت ‌و‌ ميانجيگرى (از گناهكاران امت) برترين ايشان، ‌و‌ ‌از‌ جهت قدر ‌و‌ منزلت بزرگترين آنها، ‌و‌ ‌از‌ جهت جاه ‌و‌ جلال آبرومندترين آنان نزد خود قرار ‌ده‌   

―    بار خدايا ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درود فرست، ‌و‌ بناء ‌و‌ ساختمان ‌او‌ ‌را‌ بلند ‌كن‌ (دين مقدسش ‌را‌ ‌بر‌ همه اديان برترى ده) ‌و‌ دليل ‌او‌ (قرآن كريم) ‌را‌ بزرگ گردان (بر همه آشكار ساز) ‌و‌ ترازوى (حسنات) ‌او‌ ‌را‌ سنگين نما، ‌و‌ شفاعتش ‌را‌ (درباره ‌ى‌ گنهكاران) بپذير، ‌و‌ منزلتش ‌را‌ (نزد خود) نزديك، ‌و‌ ‌رو‌ سفيدش (شادمانش) فرما، ‌و‌ نورش ‌را‌ كامل (دينش ‌را‌ ‌در‌ همه جاى جهان منتشر) ساز، ‌و‌ درجه ‌و‌ مرتبه ‌اش‌ ‌را‌ بالا ‌بر‌  

―    و ‌ما‌ ‌را‌ ‌بر‌ طريقه ‌و‌ روش ‌او‌ زنده بدار، ‌و‌ ‌بر‌ دين ‌او‌ بميران، ‌و‌ ‌در‌ راه آشكارش سير ده، ‌و‌ ‌به‌ راه ‌و‌ طريقه ‌اش‌ ببر، ‌و‌ ‌از‌ فرمانبران ‌او‌ قرار ده، ‌و‌ ‌در‌ گروه ‌او‌ گرد آور، ‌و‌ ‌به‌ حوض ‌او‌ (نهرى ‌كه‌ خداى تعالى ‌در‌ بهشت ‌به‌ ‌آن‌ حضرت عطا فرموده ‌و‌ برگزيدگان امت روز قيامت ‌در‌ ‌آن‌ وارد ‌مى‌ شوند) وارد ساز، ‌و‌ ‌از‌ جام ‌آن‌ حوض سيراب گردان   

―    و درود فرست- بار خدايا- ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌ درودى ‌كه‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌آن‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ بهترين نيكى ‌و‌ بخشش ‌و‌ بزرگواريت ‌كه‌ اميدوار است برسانى، زيرا ‌تو‌ داراى رحمت گشاده ‌و‌ بخشش بزرگى (كه فنا ‌و‌ نيستى ‌و‌ ‌كم‌ شدن ‌در‌ ‌آن‌ راه ندارد)  

―    بار خدايا ‌او‌ ‌را‌ ‌در‌ برابر اينكه پيغامهاى ‌تو‌ ‌را‌ رسانيد، ‌و‌ آيات (قرآن مجيد، ‌يا‌ نشانه هاى پروردگارى ‌و‌ يگانگى) ‌تو‌ ‌را‌ اداء نمود (مردم ‌را‌ ‌به‌ ‌آن‌ راهنمائى كرد) ‌و‌ بندگانت ‌را‌ پند ‌و‌ اندرز داد، ‌و‌ ‌در‌ راه ‌تو‌ (به دست ‌و‌ زبان) كوشش ‌و‌ كارزار كرد پاداش ده، ‌به‌ بهترين پاداشى ‌كه‌ ‌به‌ يكى ‌از‌ فرشتگانى ‌كه‌ ‌از‌ خواص ‌و‌ نزديكان درگاه ‌تو‌ هستند، ‌و‌ پيغمبران فرستاده شده ‌ى‌ برگزيده ‌ى‌ خود داده اى، ‌و‌ درود ‌و‌ مهربانى ‌و‌ نيكيهاى بسيار خدا ‌بر‌ ‌او‌ ‌و‌ ‌بر‌ ‌آل‌ ‌او‌ ‌كه‌ (از چركى جهل ‌و‌ نادانى) پاكيزه ‌و‌ (به علم ‌و‌ ايمان آراسته ‌و‌ ‌از‌ پليدى ميلاد ‌و‌ آلودگى معاصى ‌و‌ فساد) پاك اند
.

.........................................

منبع

درباره بنیاد صحیفه سجادیه

بنیاد صحیفه سجادیه در استان اصفهان در جهت توسعه فرهنگ قرآن و عترت براساس حدیث ثقلین در سال 1395 تاسیس گردید.

 امید است این کتاب ازرشمند صحیفه سجادیه که تنها کتابی است که از سوی اهل بیت (ع) به نگارش درآمده و به عنوان زبور آل محمد و خواهر قرآن معروف است، بعد از قرآن و نهج البلاغه به آن توجه ویژه شود و در جامعه اسلامیمان مورد توجه و بهر برداری قرار گیرد.

 telegram aparat

logo